„— No, muszę już odejść, — mówi panna dEspard.
— Nie, — protestuje Daniel. 0, lecz nic to nie pomaga, panna odeszła już spory kawałek, i Daniel nabiera przekonania, że odchodzi na serjo. — Nie odchodź pani, nie odchodź! — wola.
Ona ręką macha w odpowiedzi.
—Czy nigdy pani nie powróci
— Owszem, jutro. Obiecałam wam przecie gazety ...
Nazajutrz po tem. Może było to znów niesłuszne, że powróciła do stodoły, ale tkwił w tem pewien cel. Bo inaczej — dlaczegożby zapuszczała wczoraj sondy Panna dEspard nie ma wyboru między wielu środkami.
Otóż idzie, i ona człowiek na tej ziemi, małe dziewczę, Boże święty, zbłąkane życie, nasienie. 298 lil.ie dość niezgnębiona, sama sobie przewodząc, by nie stąpić poza ścieżkę i nie nabrać śniegu w buciki. Pogoda zresztą jest ładna i słońce świeci dziś, jak i wczoraj, paczkę gazet trzyma pod pachą, wie, co ją czeka przy stodole, i oto idzie. Niektórzy nazywają to wolną wolą.
Daniel wcale nie ma dziś z sobą sań, a uczynił to może, by niezupełnie opróżnić stodółkę z siana, czy też inne jakie miał myśb. Jest nieco lepiej odziany i wymył się nader starannie.
Ponieważ nie chce ryzykować niepowodzenia, jak wczoraj, zabiera się do rzeczy zostrożna, o, tak powolutku i z dalekich otoków, a nawet ona to, a nie on, pierwsza wchodzi do stodoły i siada. Lecz Daniel może przyjść za nią, mówi panna, jeśb chce być miłym chłopcem! 0 tak, Daniel chce nim być — wyraźnie!“(10)