„— Ponieważ to studium nie powinno mi się właściwie podobać. Postać jest ujęta z gruntu fałszywie. W szkole sztuk pięknych żądano by, aby pan natychmiast zniszczył ten rysunek i zaczął na nowo, a mimo to ta kobieta ma coś, co mnie pociąga. Mógłbym prawie przysiąc, że skądś ją znam, że musiałem ją kiedyś już widzieć.
— Może widział ją pan w Borinage — rzekł prostodusznie Vincent.
Pietersen obrzucił go szybkim spojrzeniem, by upewnić się, czy to nie żart. Potem powiedział
— Myślę, że ma pan słuszność. Ta kobieta nie ma twarzy, nie jest jakimś określonym człowiekiem. Żyją w niej wszystkie kobiety z Borinage. W niej jednej, Vincencie, uchwycił pan owo „coś", co charakteryzuje wszystkie kobiety osady górniczej. A to jest tysiąckroć ważniejsze aniżeli poprawny rysunek. Tak, podoba mi się ta postać. Przemawia do mnie.
Vincent drżał, ale bał się odezwać. Pietersen to doświadczony artysta, nie żaden dyletant; gdyby poprosił o ten rysunek, gdyby mu się na tyle podobał, aby...
— Czy może pan obejść się bez tego szkicu, Vincencie Chętnie zawiesiłbym go tutaj, w tym pokoju. Ufam, że ta kobieta i ja zostaniemy dobrymi przyjaciółmi.
Przed powroem Vincenta do Petit Wasmes Pietersen dał mu parę starych, lecz mocnych butów i pieniądze na bilet kolejowy. Vincent przyjął te dary bez sprzeciwu. Czuł, że między ludźmi takimi jak on i Pietersen dawanie i branie nie powinno stanowić kwestii.“(5)