„— Wszyscy jesteśmy tacy — odpowiedział prokurator.
— O, to staje się ciekawe — wtrącił marszałek.
— Ale dopiero co powiedział mi pan, że zajął się moją sprawą — nacierała pani de Bearn.
— I powiedziałem prawdę. Pani jest pierwszym przykładem, jaki przytaczam w swoim przemówieniu. Oto ustęp dotyczący pani...
I prokurator wyrwał z rąk dependenta pismo, założył na nos okulary i zaczął czytać z emfazą
„...Ich stan skazany na zgubę, ich majątek zagrożony, ich obowiązki zdeptane... Jego Królewska Mość zrozumie, ile oni musieli cierpieć... Tym sposobem mamy w ręku ważną sprawę, od której zależy los jednego z najpierwszych domów królestwa. Sprawa początkowo postępowała dobrze i prawa znamienitej pani Angeliki Karoliny Weroniki hrabiny de Bearn miały być uznane i ogłoszone, kiedy tchnienie niezgody., wpadając..."
— Na tym stanąłem, pani — rzekł prokurator prostując się — i mam nadzieję, że przenośnia będzie piękna.
— Panie Flageot — odezwała się hrabina — czterdzieści lat temu zrobiłam oficerem twojego ojca, człowieka poczciwego. Ty znów miałeś moją klientelę i zarobiłeś z dziesięć lub dwanaście tysięcy liwrów na moich interesach. Zyskałbyś może jeszcze drugie tyle...
— Pisz, pisz wszystko — nakazał z żywością Flageot dependentowi — to jest dowód, to się zamieści w inforinm Jach...“(11)