„—Często są to wygłodniali biedacy, pędzący nędzny żywot gdzieś w Anglii lub Holandii. Zdarza się, że człowieka coś ugryzie, zaczyna więc szukać sprawcy i odnajduje tak maleńkiego robaczka, tak nędznego i brudnego, że nie ma nawet odwagi go zgnieść.
— A to doskonałe! Jeżeli się nie ma odwagi dotknąć robaka, należy przynajmniej jawnie wytoczyć oskarżenie przeciwko temu, kto go popiera. Ależ doprawdy, Wasza Królewska Mość, można byłoby powiedzieć, że to Filip Orleański jest tym inspiratorem!
— Aha! O to ci chodzi! — zawołał król klasnąwszy w dłonie. — Teraz rozumiem! Książę Orleański! Chcesz mnie poróżnić z nim
— Ja miałabym poróżnić króla z jego wrogiem To brzmi zaiste niezwykle!
Król wzruszył ramionami.
— Oto — odparł — jak różnie można wszystko interpretować. Książę Orleanu! Atakujesz go, a przecież on oddał się na moje rozkazy, aby walczyć przeciwko zbuntowanym! To on opuścił Paryż i przybył do Wersalu. Książę Orleanu ma być moim wrogiem Trzeba przyznać, że twoja nienawiść dla domu orleańskiego nie ma granic!
— Wasza Królewska Mość powiada, że on wrócił. Ale w jakim celu Chyba dlatego jedynie, że obawia się, aby jego nieobecność nie została zauważona przy wyrażaniu powszechnej gotowości. Przybył, gdyż jest tchórzem.“(9)