„Generał przerzucił kartki i zbliżył się do kapitaną, pochylając głowę do przodu.
— Słuchaj, Waszkiewicz — powiedział półgłosem. — Ja stąd jadc do Lublina, do Rzeszowa. Tam też są borhaterscy żołnierze. A ty, cholerski świat, chcesz zabrać wszystkie odznaczenia, które ze sobą przywiozłem, tylko dla swoich żołnierzy Weź to i wyczytaj co trzeciego!
Pułkownicy, chcąc usłyszeć, o czym mowa, musieli podejść bliżej. Waszkiewicz wyprężył się i odpowiedział
— Ten batalion, obywatelu generale, w ciągu dziesięciu tygodni zapewnił spokój północnej Białostocczyżnie, odrzucając z niej wroga cztery razy silniejszego liczebnie. Jeśli nie liczyć lekko rannych, nie ponieśliśmy przy tym prawie żadnych strat. Żołnierze zapisani w tym zeszycie musieli dla osiągnięcia zwycięstwa walczyć z całym sercem, nie szczędząc siebie. Wykazali się najwyższą ofiarnością. Nie dla odzna
czeń, obywatelu generale, nie! W imię. pokoju przede wszystkim w imię sprawiedliwości! A obywatel generał żąda ode mnie w tej chwili, abym wobec nich postąpił niesprawiedliwie... Generał rozłożył bezradnie ręce.
— No i co z nim zrobić, pułkowniku Faryna zwrócił się do szefa oddziału kadr KBW.
—Dać! Dać! Obywatelu generale!“(13)