„illUlHlIlluliiilmllltimmillUlil
wiedząc o tym i opierając się przed tym, przygotowuje się do tego; że nie chcąc — chce umrzeć. I że każda cudza śmierć powiększa ów stan pogotowia. Po każdej jest się bardziej twarzą do wieczności — i wtedy, na ułamek sekundy, odczuwa się ów dreszcz przyciągania, tak niepokojący w swym podobieństwie do ulgi. Więc może pozbywamy się ludzi, nawet najbliższych Wyzwalamy się z więzów, które łączą — i z przeszkód, które dzielą od — od —
Człowiek człowiekowi. W pewnej chwili czyjeś pytanie czy człowiek naprawdę może pomóc drugiemu człowiekowi, istocie oddzielnej (Wirginia — Pomóc No, zawsze można rozweselić...) Po czym opowiadam historię pod kryptonimem „Mąszeri". Było to w r. 43 w mieszkaniu na Mazowieckiej, kiedy przyszedłem zobaczyć Marię I Różę. Mąszeri trzymał ją najpierw pod Warszawą, a później w tym lokalu, obszernym, kilkupokojowym, gdzie wybudował skrytkę w suficie, istny cud. Mąszeri jeszcze w gimnazjum zapuścił bródkę i do matury zarabiał udzielaniem lekcji francuskiego kokotkom z Chmielnej. Chorował na astmę, Marią I Różą zawładnął w pierwszym roku wojny. W mieszkaniu wszystkie ślady jej obecności były usunięte, a ona sama natychmiast mogła zniknąć w skrytce zamaskowanej wiszącą lampą; na ulicę nie wychodziła od dwóch lat. Mąszeri mówił, że hoduje małego rezusa, przez dwa lata pili w tym mieszkaniu, była jeszcze szczuplejsza i węższa, czcił ją swymi wybałuszonymi oczami. Za każdym razem, gdy do nich przychodziłem, rozmawiali o jakiejś Anecie, która groziła, że wykończy“(6)